Thank you very much for visiting my blog.
Σας ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη σας στο blog μου.

18 Μαΐ 2016

ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ


Νικόλαος Γ. Γιαννόπουλος MD PhD
ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΟΣ
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών



*Προληπτική και  Κλινική Πρωτοβάθμια Καρδιολογία.
Έλεγχος και θεραπεία μεταβολικών παραγόντων καρδιαγγειακού κινδύνου. 
*Εργαστήριο Υπερήχων Καρδιάς και Αγγείων.
Triplex καρδιάς και αορτής.
*Μη Επεμβατικό Ηλεκτροφυσιολογικό Εργαστήριο.
Αναίμακτη διερεύνηση αρρυθμιών. Έλεγχος συμπαθητικού συστήματος και καρδιακού stress με την μέθοδο της Διακύμανσης της Καρδιακής Συχνότητας (Heart Rate Variability HRV) 
*Αντιυπερτασικό Εργαστήριο.
Εξατομικευμένη διερεύνηση και θεραπεία υπέρτασης με την μέθοδο της Αναίμακτης αιμοδυναμική μελέτης (ICG).
*Εργαστήριο Ελέγχου Απνοιών στον Ύπνο.
Μελέτη απνοιών κατά τη διάρκεια του ύπνου με την μέθοδο SASS (SLEEP APNOEA SCREENING Test).
*Μη Επεμβατικό Αιμοδυναμικό Εργαστήριο ΄΄Impedance Cardiography΄΄.
Έλεγχος και εξατομικευμένη θεραπεία:  Καρδιακής ανεπάρκειας. Δύσπνοιας. Λιπιθυμικών επεισοδίων. Ορθοστατικής υπότασης. Υπέρτασης



17 Μαΐ 2016

Διακύμανση Καρδιακής Συχνότητας - Heart Rate Variability


Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι για την παρακολούθηση της κατάστασης του οργανισμού. Όλοι λειτουργούν σε διαφορετικούς βαθμούς. Η μέθοδος Διακύμανσης Καρδιακής Συχνότητας (HRV - Heart Rate Variability) προτείνεται λόγω της ευκολίας που παρουσιάζει η χρήση της.
Μπορεί κάποιος στην ηρεμία να έχει 60 σφυγμούς το λεπτό, αλλά κάθε σφυγμός δεν απέχει από τον επόμενο πάντα κατά 1 δευτερόλεπτο. Ο μέσος όρος είναι 60 σφυγμοί ανά λεπτό, αλλά οι σφυγμοί μπορεί να απέχουν μεταξύ τους από 0,7 δευτερόλεπτα έως 1,3 δευτερόλεπτα. Αυτή η διαφορά ονομάζεται διακύμανση ή μεταβλητότητα της καρδιακής συχνότητας. Η διακύμανση αυτή εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, αλλά γενικότερα αντιπροσωπεύει την επίδραση του αυτόνομου νευρικού συστήματος στην καρδιά. Με την καταγραφή του μπορούμε να καταλάβουμε αν επικρατεί το συμπαθητικό ή το παρασυμπαθητικό σύστημα. Η διαταραχή της ισορροπίας του συμπαθητικού συστήματος προς το παρασυμπαθητικό σύστημα είναι το πρώτο σημάδι της δυσλειτουργίας του οργανισμού.
Η Διακύμανση Καρδιακής Συχνότητας μας επιτρέπει να λαμβάνουμε καθημερινάπληροφορίες για το χειρισμό της έντασης στην προπόνηση και το βαθμό ανάληψης από την προπόνηση. Βοηθά, ακόμη, στον εξατομικευμένο έλεγχο των διαδικασιών που απαιτούνται για την ψυχική και σωματική απόδοση, καθώς και την αντίσταση σε ασθένειες και τραυματισμούς.
Για να καταλάβετε τη ΔΚΣ πρέπει να ξέρετε τη βασική δομή των δύο κλάδων του νευρικού συστήματος.
  1. Αυτόνομο νευρικό σύστημα. Ελέγχει τις λειτουργίες του σώματος που απαιτούνται για την επιβίωση, όπως η αναπνοή, η πέψη, ο καρδιακός ρυθμός, η αρτηριακή πίεση και ο έλεγχος των οργάνων.
  2. Κεντρικό νευρικό σύστημα. Αυτό ελέγχεται συνειδητά και μας επιτρέπει να εκτελούμε τις καθημερινές κινητικές λειτουργίες.
Το αυτόνομο νευρικό σύστημα αποτελείται από δύο υποσυστήματα που συνυπάρχουν σε μια σχέση ώθησης - έλξης.
Το πρώτο είναι το συμπαθητικό νευρικό σύστημα, το οποίο απαντά όταν εμφανίζεται ένας στρεσογόνος παράγοντας. Η απάντηση αυτή αυξάνει τη φυσιολογική απόδοση του οργανισμού.
Το δεύτερο υποσύστημα είναι το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα, το οποίο μετρά την αντίδραση του οργανισμού στο συμπαθητικό σύστημα και βοηθά στη δημιουργία ενός ευνοϊκού περιβάλλοντος για ανάπαυση και ανάκτηση δυνάμεων.
Ωστόσο, τα δύο αυτά συστήματα δεν αντιμάχονται το ένα το άλλο, αντίθετα, λειτουργούν το ένα ως συνέχεια του άλλου και συνεργούν με διάφορους τρόπους.
Η καρδιά μας δεν κτυπάει με ένα απολύτως σταθερό τρόπο, αντίθετα, η καρδιακή συχνότητα ποικίλλει ανάλογα με την αναπνοή. Κάθε φορά που εκπνέουμε, σε χιλιοστά του δευτερολέπτου, ο εγκέφαλος στέλνει ένα ανασταλτικό σήμα του παρασυμπαθητικού συστήματος στην καρδιά για να επιβραδύνει. Όταν εισπνέουμε, το σήμα του συμπαθητικού συστήματος αυξάνεται προκαλώντας αύξηση του καρδιακού ρυθμού.
Αυτή η συνεχής ρύθμιση παρέχει τη δυνατότητα να γνωρίζουμε την κατάσταση των δύο υποσυστημάτων του αυτόνομου νευρικού συστήματος. Αν το παρασυμπαθητικό σύστημα ενεργοποιείται έντονα, θα έχουμε ένα υψηλό επίπεδο διακύμανσης της καρδιακής συχνότητας. Αν το συμπαθητικό σύστημα είναι κυρίαρχο, το παρασυμπαθητικό σύστημα θα αμβλύνεται και η διακύμανση της καρδιακής συχνότητας θα είναι χαμηλή.
Αυτό επιτρέπει τη γνώση για το πώς το σώμα ανταποκρίνεται σε allostatic load, το οποίο είναι η αθροιστική ζήτηση και τοποθετείται στην ικανότητα του νευροενδοκρινικού συστήματος να διατηρήσει την ομοιοστατική ισορροπία κάτω από δυναμικές συνθήκες.
Ο όρος allostatic load επινοήθηκε από τους McEwen and Stellar το 1993 και ορίζεται ως οι φυσιολογικές συνέπειες της χρόνιας έκθεσης σε διακυμάνσεις ή αυξημένη νευρική ή νευροενδοκρινική απάντηση που προκύπτει από το επαναλαμβανόμενο ή χρόνιο άγχος.
Χρησιμοποιείται για να εξηγήσει πώς η συχνή ενεργοποίηση της αντίδρασης του οργανισμού στο στρες μπορεί στην πραγματικότητα να δημιουργήσει μακροπρόθεσμα ζημιά στο σώμα. Το allostatic load μετριέται μέσω σύνθετων δεικτών συσσώρευσης πίεσης σε διάφορα όργανα και ιστούς, αλλά κυρίως στο καρδιαγγειακό σύστημα.
Πέρα από τις άμεσες αλλαγές στη σύνθεση του σώματος που μπορεί να προκύψουν από την προπόνηση, είναι σημαντικό να αντιληφθούμε τη βαθύτερη ψυχοβιολογική πλευρά της απόδοσης.
Σε ιδανικές περιπτώσεις, ένα άτομο έχει μια ισχυρή, συμπαθητική ανταπόκριση σε ένα έντονο στρεσογόνο παράγοντα (όπως ένας αγώνας), μαζί με μια εξίσου ισχυρή απάντηση του παρασυμπαθητικού όταν έρχεται η ώρα να ξεκουραστεί και να αναλάβει, όταν δεν προπονείται ή βρίσκεται σε περίοδο αποφόρτισης ή ακόμη και στα διαλείμματα ενός αγώνα.
Μια μελέτη που έγινε από τον Dr. Eric Potterat σύγκρινε στρατιώτες από ειδικές στρατιωτικές μονάδες με στρατιώτες από συμβατικές μονάδες. Οι στρατιώτες των ειδικών μονάδων είχαν υψηλότερο ποσοστό μείωσης του καρδιακού ρυθμού κατά τη διάρκεια του ύπνου, όταν το παρασυμπαθητικό σύστημα αναλαμβάνει να προκαλέσει ανάκαμψη. Ο καρδιακός ρυθμός μειώθηκε κατά μέσο όρο 29%, ενώ στους στρατιώτες των συμβατικών μονάδων μειώθηκε μόνο κατά 21%.
Οι στρατιώτες των ειδικών μονάδων είχαν επίσης χαμηλότερα επίπεδα κορτιζόλης κατά τη διάρκεια της ημέρας, όταν δεν υπήρχαν στρεσογόνοι παράγοντες. Αυτό είναι ένα κρίσιμο σημείο. Επίσης, είχαν ισχυρότερη παρασυμπαθητική λειτουργία κατά τη διαβίωση σε μη στρεσογόνες συνθήκες και φυσικά η ικανότητα να χαλαρώνουν αποτελεί πλεονέκτημα.
Σε μια άλλη μελέτη που συνέκρινε στρατιώτες από ειδικές στρατιωτικές μονάδες με στρατιώτες από συμβατικές μονάδες κατά τη διάρκεια έντονης εκπαίδευσηςοι στρατιώτες των ειδικών μονάδων βρέθηκε να έχουν υψηλότερα επίπεδα της συμπαθητικής ορμόνης νορεπινεφρίνης (νοραδρεναλίνης) κατά τη διάρκεια των αγχωτικών σεναρίων. Όταν η εκπαίδευση ήταν πάνω από τα επίπεδα της νορεπινεφρίνης,οι στρατιώτες των ειδικών μονάδων επανήλθαν στην προ της εκπαίδευσης αρχική τους κατάσταση, ενώ οι στρατιώτες των συμβατικών μονάδων είχαν σημαντικά επίπεδα κατάθλιψης και το συμπαθητικό σύστημά τους είχε εξαντληθεί.
Όλα αυτά δείχνουν τη σημασία ενός υγιούς συστήματος, ισχυρού, με σωστή ανταπόκριση στο στρες και ικανότητα να ανακτήσει γρήγορα από έντονους στρεσογόνους παράγοντες, ελαχιστοποιώντας ταυτόχρονα το περιττό χρόνιο στρες.
Ο τρόπος που διαχειριζόμαστε την προπόνηση και την αποκατάσταση καθορίζει την ικανότητά μας να αναπτύξουμε αυτή την ικανότητα.
Η ικανότητα αυτή είναι σημαντική για κάθε αθλητή. Παρόμοιες παρατηρήσεις των απαντήσεων στο στρες κατά τη διάρκεια προσπαθειών υψηλού επιπέδου απόδοσης βρέθηκαν σε αθλητές Ολυμπιακού επιπέδου από τον Dr. Eric Potterat και τους συνεργάτες του στοOptibrain, ένα ίδρυμα εξειδικευμένο στην κατανόηση του υπόβαθρου της νευροβιολογικής προσαρμογής σε ακραίες συνθήκες.
Διάφορες έρευνες επίσης έχουν διεξαχθεί σχετικά με τη ΔΚΣ σε αθλητές από powerliftersδρομείς μεγάλων αποστάσεων μέχρι και κολυμβητές.
Στους powerlifters βρέθηκε μια συσχέτιση μεταξύ ΔΚΣ, δύναμης, και επίπεδων της ορμόνης DHEA (μια ορμόνη κρίσιμη για την επιδιόρθωση των νευρώνων). Μετά από δύο ώρες προπόνηση δύναμης, όπου περιλαμβάνονταν άρσεις στο 95% της μέγιστης δύναμης, οι αθλητές τέθηκαν υπό παρακολούθηση για τις επόμενες 72 ώρες στην περίοδο ανάκαμψης.
Η δύναμη, η ΔΚΣ και η DHEA μειώθηκαν μετά την προπόνησηΤα επίπεδα αυτών ανακτήθηκαν στις αρχικές τιμές και σε ορισμένες περιπτώσεις αυξήθηκαν σε νέα επίπεδα με το τέλος της περιόδου των 72 ωρών.
Σε μια μελέτη που έγινε σε δρομείς μέσης απόστασης, οι αθλητές είχαν τεθεί σε ένα εξαντλητικό πρόγραμμα προπόνησης τριών εβδομάδων που ακολουθήθηκε από μία εβδομάδα αποφόρτισης. Όπως το allostatic load από την ένταση της προπόνησης συσσωρεύτηκε, στους αθλητές παρατηρήθηκε μια προοδευτική αλλαγή της ΔΚΣ, περίπου στο 40%Αυτή η αλλαγή από μόνη της αντιστράφηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου αποκατάστασης και αυτό επιβεβαίωσε την υπόθεση ότι η επαναλαμβανόμενη από διαδοχικές περιόδους υψηλής και χαμηλής έντασης προπόνηση θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια προοδευτική αύξηση, κυρίως της δραστηριότητας του παρασυμπαθητικού συστήματος, η οποία έχει αποδειχθεί ότι σχετίζεται άμεσα με υψηλότερες τιμές μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου.
Η διακύμανση του καρδιακού ρυθμού είναι ένα αξιόπιστο μέσο για την πρόβλεψη της συστηματικής φλεγμονής, τα αυξημένα επίπεδα των ορμονών του άγχους, τις διαταραχές διαχείρισης της γλυκόζης, την υγεία του ανοσοποιητικού και τους τραυματισμούς μαλακών μορίων.
Η μειωμένη λειτουργία του πνευμονογαστρικού νεύρου και η διακύμανση της καρδιακής συχνότητας φαίνεται να σχετίζεται με την αυξημένη γλυκόζη νηστείας και τα αυξημένα επίπεδα της αιμοσφαιρίνης A1c, την αυξημένη κορτιζόλη στα πρωινά ούρα και την αύξηση προφλεγμονωδών κυτοκινών. Όλοι αυτοί οι παράγοντες έχουν συσχετιστεί με αυξημένο allostatic load και την κακή υγεία.
Σε μια μεγάλη μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε κολυμβητές βρέθηκαν αξιόπιστοισυσχετισμοί μεταξύ ΔΚΣ και ασθενείας, καθώς και παθολογίας μαλακών μορίων. Κυρίως τις ημέρες αμέσως πριν από ασθένεια ή τραυματισμό των μαλακών μορίων προηγήθηκε αύξηση της διακύμανσης της καρδιακής συχνότητας, ενώ οι εβδομάδες κατά τη διάρκεια της ασθένειας ή του τραυματισμού χαρακτηρίστηκαν από αυξημένη συμπαθητική λειτουργία και μείωση των διακυμάνσεων της καρδιακής συχνότητας. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η πιο πιθανή εξήγηση για την αύξηση της διακύμανσης της καρδιακής συχνότητας πριν την ασθένεια είναι ότι το παρασυμπαθητικό σύστημα αυξάνει τη δραστηριότητά του ως απάντηση σε κάποιο παθογόνο παράγοντα, σε μια προσπάθεια να αποτρέψει την εξάπλωση της μόλυνσης και της φλεγμονής.
Μετά από μια φάση επώασης που εκτιμάται σε περίπου πέντε ημέρες, αντιφλεγμονώδη του παρασυμπαθητικού συστήματος κατακλύζουν την παθογένεια ή τον τραυματισμό που σημειώθηκε οδηγώντας σε απότομη αύξηση του συμπαθητικού με γνώμονα τη μείωση της φλεγμονής και της δράσης του παρασυμπαθητικού.
Η διαφορά μεταξύ του παρασυμπαθητικού και του συμπαθητικού νευρικού συστήματος προσδιορίζεται με τη μέτρηση της χρονικής διαφοράς ανάμεσα στους χτύπους της καρδιάς. Αυτή η μέτρηση είναι μια ακριβής αναπαράσταση της εξισορρόπησης του αυτόνομου νευρικού συστήματος, διότι και τα δύο συστήματα έχουν παρεμφερή μονοπάτια και συμβάλλουν στον έλεγχο της καρδιακής συχνότητας.
Για να επωφεληθείτε από τις μετρήσεις των διακυμάνσεων της καρδιακής συχνότητας πρέπει να κατανοήσετε τα βασικά στάδια για το πώς το σώμα αντιδρά στο στρες. Αυτό φυσικά με την προϋπόθεση ότι παρέχεται στο σώμα ένα επαρκές επίπεδο στρες για να ανταποκριθεί.
Ακολουθώντας το Γενικό Σύνδρομο Προσαρμογής του Selye ο οργανισμός περνά από τρία διαφορετικά στάδια αντίδρασης στο στρες:
Στάδιο συναγερμού: το πρώτο στάδιο είναι η αντίδραση ενός υγιούς οργανισμού σε ένα νέο στρεσογόνο παράγοντα.
Κατά το στάδιο αυτό:
  • Κεντρομόλες ώσεις (προς τον εγκέφαλο) προκαλούν φυγόκεντρη (προς την περιφέρεια)επίδραση στο νευρικό σύστημα, στο ορμονικό σύστημα και στους κινητικούς νευρώνες.
  • Το σώμα αντιδρά με αύξηση της δράσης του συμπαθητικού συστήματος.
  • Κεντρική αύξηση παραγωγής των ορμονών του στρες (CRH και ACTH)
  • Αυξημένη παραγωγή από τα επινεφρίδια επινεφρίνης, νορεπινεφρίνης και κορτιζόλης
Στάδιο αντίστασης: το δεύτερο στάδιο εμφανίζεται ως απάντηση σε μια ανισορροπία μεταξύ άγχους και αποκατάστασης.
Κατά το στάδιο αυτό:
  • Η μειωμένη ανταπόκριση των B2 αδρενεργικών υποδοχέων περιορίζει την απάντηση των επινεφριδίων στην κεντρική ορμόνη του στρες ACTH (κορτικοτροπίνη)
  • Το νευρικό σύστημα ανταποκρίνεται στη μείωση της απόκρισης των επινεφριδίων, αυξάνοντας την κεντρική παραγωγή ορμόνης του στρες.
  • Αύξηση της δράσης του συμπαθητικού συστήματος κατά τη διάρκεια του στρες.
  • Αύξηση της δράσης του παρασυμπαθητικού συστήματος κατά τη διάρκεια της ανάκαμψης.
  • Αύξηση στη διακύμανση της καρδιακής συχνότητας, λόγω της αντιφλεγμονώδους αντίδρασης του παρασυμπαθητικού συστήματος.
  • Μείωση των διεργασιών στις συσταλτές πρωτεΐνες (πιο αργή ανάκαμψη).
  • Η κορτιζόλη και άλλες ορμόνες του στρες παραμένουν σε υψηλά επίπεδα.
Στάδιο εξάντλησης: το τρίτο στάδιο εμφανίζεται όταν ο οργανισμός αδυνατεί να προσαρμοστεί στο χρόνιο στρες.
Κατά το στάδιο αυτό:
  • Το νευρικό σύστημα τερματίζει την κεντρική παραγωγή ορμονών του στρες.
  • Τα επινεφρίδια γίνονται ανθεκτικά στην κεντρική ορμόνη του στρες (ACTH).
  • Η απάντηση του συμπαθητικού συστήματος είναι μειωμένη.
  • Η ΔΚΣ παραμένει αυξημένη εξαιτίας της χρόνιας απάντησης του παρασυμπαθητικού.
  • Αύξηση των επιπέδων της κορτιζόλης.
  • Μειωμένη ημερήσια διακύμανση της κορτιζόλης.
  • Αυξημένος καρδιακός ρυθμός στον ύπνο.
  • Μείωση των επιπέδων της τεστοστερόνης και άλλων αναβολικών δεικτών.
  • Ψυχολογικά συμπτώματα "εξουθένωσης".
  • Μειωμένη πρωτεϊνική σύνθεση (αργή ανάκαμψη σε βλάβη των μυών).
  • Κατάπτωση της λειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος.
  • Αύξηση των φλεγμονών.
Αν δεν έχετε φθάσει στο τρίτο στάδιο της υπερπροπόνησης, αυτή είναι η φάση της αποκατάστασης ή της αποφόρτισης και θα χρειαστεί μόνο περίπου μια εβδομάδα γι' αυτόΗ βαριά εξάντληση (υπερκόπωση) μπορεί να χρειαστεί μήνες για πλήρη ανάρρωση.
Κατά το στάδιο αυτό:
  • Η ΔΚΣ μειώνεται πίσω στην αρχική της κατάσταση.
  • Τα επίπεδα της κορτιζόλης μειώνονται στα προηγούμενα επίπεδα με πιθανή βελτίωση.
  • Η ημερήσια διακύμανση της κορτιζόλης αυξάνεται.
  • Το νευρικό σύστημα αυξάνει την κεντρική αντίδραση στις ορμόνες του στρες.
  • Τα επινεφρίδια ανακτούν τη δράση τους στους B2 αδρενεργικούς υποδοχείς και την ευαισθησία τους στην κεντρική ορμόνη του στρες ACTH (κορτικοτροπίνη).
  • Η φλεγμονή μετριάζεται.
Δεν χρειάζεται να περάσει κάποιος και από τα τρία στάδια για την επίτευξη προσαρμογών. Ιδανικά πρέπει να φθάνουμε στο δεύτερο στάδιο και στη συνέχεια λίγο πριν από το τρίτο στάδιο να μπαίνουμε σε φάση αποφόρτισης.
Για να παρακολουθήσει κάποιος τις διακυμάνσεις της καρδιακής συχνότητας υπάρχουν μια σειρά από επιλογές, όπως το σύστημα OmegaWave που κοστίζει χιλιάδες ευρώ,εφαρμογές έξυπνων κινητών τηλεφώνων που συνδέονται με μόνιτορ καρδιακού ρυθμού ή με έλεγχο της καρδιακής συχνότητας με τον παραδοσιακό τρόπο.

Ορθοστατικός έλεγχος καρδιακής συχνότητας
Ο ορθοστατικός έλεγχος της καρδιακής συχνότητας χρησιμοποιείται για την παρακολούθηση της κατάστασης της υγείας του αθλητή.
Ο αθλητής ξαπλώνει σε ύπτια θέση για τουλάχιστον 15 λεπτά. Στη συνέχεια καταγράφεται ο σφυγμός του αθλητή στην ύπτια θέση.
Ο αθλητής σηκώνεται όρθιος και άμεσα, περίπου σε 15 δευτερόλεπτα, καταγράφεται ο σφυγμός του αθλητή στην όρθια θέση.
Στη συνέχεια υπολογίζουμε τη διαφορά μεταξύ των δύο μετρήσεων.
Εάν η διαφορά είναι μεγαλύτερη από 15 έως 20 παλμούς, τότε είναι πιθανό ότι ο αθλητής δεν έχει ανακάμψει από την προπόνηση, είναι κάτω από πίεση ή είναι πιθανή η έναρξη μιας φλεγμονής. Θα πρέπει να εξεταστεί η ικανότητα προσαρμογής στην προπόνηση για να επιτραπεί στον οργανισμό του να προσαρμοστεί.
Με την έγερση από την ύπτια θέση στην όρθια αυξάνεται η επίδραση του συμπαθητικού συστήματος και αυτή είναι μια φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού. Στην ύπτια θέση τα δυο συστήματα πρέπει να βρίσκονται σε ισορροπία. Όταν κατά την έγερση αυξάνεται υπερβολικά η δραστηριότητα του συμπαθητικού συστήματος, δείχνει πιθανή κόπωση.

Μέτρηση καρδιακής συχνότητας σε ηρεμία
Η μέτρηση της καρδιακής συχνότητας σε ηρεμία (ο αριθμός των σφυγμών της καρδιάς ανά λεπτό) θα πρέπει να λαμβάνεται λίγα λεπτά (2 έως 5) μετά από τη στιγμή που το άτομο θα ξυπνήσει, ενώ εξακολουθεί να βρίσκεται στο κρεβάτι. Εάν δεν πάρετε τη μέτρηση το πρωί, μπορείτε να πάρετε μια μέτρηση εφόσον έχετε ξαπλώσει για τουλάχιστον 10 λεπτά πριν από τη λήψη της μέτρησης.
Μπορείτε να παρακολουθείτε την καρδιακή συχνότητα ηρεμίας, καταγράφοντας το ρυθμό της καρδιάς κάθε πρωί για μερικές εβδομάδες. Έτσι θα πάρετε μια ιδέα ποιος είναι ο μέσος ρυθμός ηρεμίας για σας. Όταν μια κανονική καρδιακή συχνότητα έχει καθιερωθεί, είναι εύκολο να καθοριστεί η φυσιολογική σας κατάσταση.
Αν η καρδιακή συχνότητα ηρεμίας σας είναι 10 σφυγμοί ανά λεπτό ή περισσότερο πάνω από το συνηθισμένο, τότε πιθανόν οδηγείστε προς την υπερκόπωση ή προς κάποια ασθένεια.

21 Φεβ 2016

Αποφρακτικη υπνικη απνοια και κολπικη μαρμαρυγη


Η αποφρακτική υπνική άπνοια (OSA) χαρακτηρίζεται από μερική ή πλήρη κατάρρευση του ανώτερου αεραγωγού κατά τον ύπνο, που οδηγεί σε ανώμαλη ανταλλαγή αερίων και πολλαπλές αφυπνίσεις. Ο επιπολασμός της OSA εκτιμάται σε 3% με 7% για τους ενήλικες άντρες και 2% με 5% για τις ενήλικες γυναίκες, αλλά είναι πιθανό να μείνει αδιάγνωστη. Οι παράγοντες κινδύνου της OSA περιλαμβάνουν την ηλικία, το άρρεν φύλο, και την παχυσαρκία. Αν και είναι γνωστό ότι η OSA χωρίς θεραπεία μπορεί να οδηγήσει σε υπνηλία στη διάρκεια της ημέρας, κακές επιδόσεις στην εργασία, και μειωμένη ποιότητα ζωής, υπάρχουν επίσης πολλές αποδείξεις που συνδέουν την OSA με τα καρδιαγγειακά νοσήματα. Το άρθρο αυτό εξετάζει τον ρόλο της OSA στην κολπική μαρμαρυγή (AF).
Μία μελέτη συγκρίνει την επίπτωση της OSA σε 151 ασθενείς που υποβάλλονται σε ηλεκτρική ανάταξη AF και 312 ασθενείς χωρίς AF που παραπέμπονται σε ένα γενικό καρδιολογικό ιατρείο. Η διάγνωση της OSA τίθεται με το ερωτηματολόγιο Berlin, που με την σειρά του επιβεβαιωνόταν με μελέτη ύπνου σε μια υποομάδα 44 ατόμων. Η επίπτωση της OSA ήταν σημαντικά μεγαλύτερη σε ασθενείς με AF παρά σε αυτούς χωρίς AF (49% [95% διάστημα εμπιστοσύνης 41% με 57%] αντί 32% [95% διάστημα εμπιστοσύνης 27% με 37%]). Μετά από στάθμιση για συνοδά νοσήματα και δείκτη μάζας σώματος, παρέμενε η στατιστικά σημαντική συσχέτιση της AF με την OSA (odds ratio 2.19 [95% διάστημα εμπιστοσύνης 1.40 με 3.42]).
Μια άλλη μελέτη απέδειξε την σχέση ανάμεσα στην OSA και την AF από άλλη οπτική γωνία. Ξεκινώντας με 3.542 ασθενείς που υπεβλήθηκαν σε διαγνωστική μελέτη ύπνου (2.626 από τους οποίους διαγνώστηκαν με OSA), οι ερευνητές εξέτασαν τα ιατρικά αρχεία πρώτο- εμφανιζόμενων AF που εμφανίστηκαν μετά την μελέτη ύπνου. Τα επεισόδια AF εμφανίστηκαν σε 133 ασθενείς (αθροιστική συχνότητα 14%, 95% διάστημα εμπιστοσύνης 9% με 19%)μετά από μια μέση περίοδο παρακολούθησης 4,7 ετών. Η OSA ήταν ισχυρός προγνωστικός δείκτης AF (hazard ratio 2.18 [95% CI 1.34 με 3.54]) και ο κίνδυνος επεισοδίου AF αυξανόταν παράλληλα με την βαρύτητα της OSA. Η παχυσαρκία και η OSA ήταν ανεξάρτητοι προγνωστικοί δείκτες AF, κάτι που δείχνει ότι ο κάθε παράγοντας συνεπάγεται σημαντικό κίνδυνο εμφάνισης AF. Σε αυτή τη μελέτη, η σχέση ανάμεσα στην OSA και την AF περιοριζόταν σε ασθενείς κάτω των 65 ετών.
Η OSA επίσης φαίνεται να συνδέεται με την επανεμφάνιση AF μετά από ηλεκτρική ανάταξη, όπως δείχνει μελέτη όπου οι ασθενείς υπεβλήθηκαν σε ηλεκτρική ανάταξη AF. Από αυτούς, 39 ασθενείς είχαν ιστορικό OSA ενώ 79 όχι. Δώδεκα μήνες μετά την ανάταξη, αυτοί που είχαν OSA εξετάσθηκαν για έναρξη θεραπείας με συνεχή θετική τελοεκπνευστική πίεση (CPAP), και όλοι οι ασθενείς εξετάσθηκαν για επανεμφάνιση AF. Η συχνότητα επανεμφάνισης AF σε ασθενείς με OSA χωρίς την κατάλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση ήταν 82% αντί 42% σε άτομα με κατάλληλη θεραπεία OSA και 53%σε αυτούς χωρίς OSA.
Τέλος, μια μετά- ανάλυση 6 μελετών εξέτασε εάν οι ασθενείς με OSA έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο επανεμφάνισης AF μετά από κατάλυση. Αυτές οι μελέτες περιέλαβαν 3.995 ασθενείς : 958 με OSA και 3.037 χωρίς OSA. Η μετά- ανάλυση καθόρισε ότι οι ασθενείς με OSA είχαν 25% μεγαλύτερο κίνδυνο επανεμφάνισης AF μετά από κατάλυση από αυτούς χωρίς OSA (σχετικός κίνδυνος 1.25, [95% διάστημα εμπιστοσύνης 1.08 με 1.45]). Αν και η συνολική εκτίμηση ήταν σημαντική όταν συνδυάζονταν τα αποτελέσματα και από τις 6 μελέτες, η ανάλυση των υποομάδων απέδειξε ότι ο συσχετισμός OSA και επανεμφάνισης AF περιοριζόταν σε 3μελέτες που χρησιμοποίησαν την μελέτη ύπνου για τη διάγνωση OSA (RR 1.40 [95% CI 1.16 με 1.68]).
Ο υποκείμενος μηχανισμός της συσχέτισης OSA και AF δεν είναι πλήρως κατανοητός. Φαίνεται όμως πως η υποξία, η υπερκαπνία, η ενεργοποίηση του συμπαθητικού, η φλεγμονή και δομικές αλλαγές στο μέγεθος των καρδιακών κοιλοτήτων που παρατηρούνται στους ασθενείς με OSA μπορεί να παίζουν ρόλο στην παθοφυσιολογία της προδιάθεσης της AF.
Συμπερασματικά, οι ασθενείς με AF μπορεί να ωφεληθούν από τον έλεγχο για OSA επειδή αυτή είναι ένας θεραπεύσιμος παράγοντας κινδύνου για την έναρξη και υποτροπή της AF. Αντίστοιχα, η πλήρης αντιμετώπιση ασθενούς με OSA πρέπει να περιλαμβάνει και έλεγχο για AF.
Σημειώστε
·       Η αποφρακτική υπνική άπνοια (OSA) είναι μια κοινή διαταραχή του ύπνου, ιδιαίτερα στα παχύσαρκα άτομα.
·       Η OSA σχετίζεται με την εμφάνιση AF και την υποτροπή της AF μετά από ανάταξη ή κατάλυση.

Βιβλιογραφία:

1.         Punjabi NM. The epidemiology of adult obstructive sleep apnea. Proc Am Thorac Soc. 2008;5:136-143.
2.         Gami AS, Pressman G, Caples SM, et al. Association of atrial fibrillation and obstructive sleep apnea.Circulation. 2004;110:364-367.
3.         Gami AS, Hodge DO, Herges RM, et al. Obstructive sleep apnea, obesity, and the risk of incident atrial fibrillation. J Am Coll Cardiol. 2007;49:565-571.
4.         Kanagala R, Murali NS, Friedman PA, et al. Obstructive sleep apnea and the recurrence of atrial fibrillation.Circulation. 2003;107:2589-2594.
5.         Ng CY, Liu T, Shehata M, Stevens S, Chugh SS, Wang X. Meta-analysis of obstructive sleep apnea as predictor of trial fibrillation recurrence after catheter ablation. Am J Cardiol. 2011;108:47-51.

31 Ιαν 2016

Αυτοάνοσες νόσοι: Πώς επηρεάζει ο ψυχολογικός παράγοντας;

Τι είναι τα αυτοάνοσα νοσήματα;

Οι αυτοάνοσες νόσοι αποτελούν πρόκληση για τον ασθενή. Δεν έχει μόνο να ρυθμίσει τα συμπτώματα της νόσου αλλά να δυναμώσει ψυχικά για να αντεπεξέλθει. Πώς θα τα καταφέρει;

Αυτοάνοσα νοσήματα είναι οι ασθένειες που ο οργανισμός μας ουσιαστικά επιτίθεται στον εαυτό του, στα κύτταρα του και κατ’ επέκταση στα όργανά του.
Το ανοσολογικό μας σύστημα είναι πολύ σημαντικό γιατί είναι η άμυνά μας στις ασθένειες. Στα αυτοάνοσα, το ανοσοποιητικό δεν «πέφτει» δεν δυσλειτουργεί αλλά αντιθέτως βρίσκεται σε υπερδραστηριότητα, υπερλειτουργεί με αποτέλεσμα να μην αναγνωρίζει τα δικά του στοιχεία και να καταστρέφει τους υγιείς ιστούς του.

Τα αυτοάνοσα είναι το πιο συχνό αίτιο των χρόνιων ασθενειών και έρχονται τ αντιμετωπίζουν πιο συχνά οι άνθρωποι απ ότι με τον καρκίνο ή τις καρδιοπάθειες. Στην Αμερική 1 στους 5 θα νοσεί κάποια στιγμή με κάποιο αυτοάνοσο ενώ 1 στους 10 στην Ευρωπαϊκή Ένωση πάσχει από κάποιο αυτοάνοσο νόσημα. Την τελευταία δεκαετία τα αυτοάνοσα είχαν ραγδαία αύξηση με ισχυρότερους και συνηθέστερους αντιπροσώπους τα εξείς:
  • Σκλήρυνση κατά πλάκας
  • Μυασθένειες
  • Διαβήτης τύπου Ι
  • Ρευματοειδής αρθρίτιδα
  • Θυρεοειδίτιδα Hashimoto
  • Ψωρίαση
  • Ελκώδης κολίτιδα
  • Νόσος του Crohn
  • Ερυθηματώδης λύκος
  • Δερματίτιδες π.χ σκληροδερμία
  • Ποιο είναι το αίτιο για τα αυτοάνοσα νοσήματα;

Τα αυτοάνοσα νοσήματα θεωρούνται μια πολυπαραγοντική νόσος, δηλαδή η αιτιοπαθολογία τους δεν έχει βρεθεί να είναι ένα και μοναδικό αίτιο. Οι παράγοντες που έχουν μελετηθεί για την εύρεση του αιτίου είναι : βακτήρια, ιοί, φάρμακα, χημικές ουσίες, διατροφικοί, ψυχολογικοί και περιβαντολλογικοί παράγοντες. Δεν έχει βρεθεί όμως μέχρι και σήμερα ερευνητικά ένας από αυτούς τους παράγοντες σαν αποκλειστικό αίτιο της έναρξης για τα αυτοάνοσα νοσήματα.

Δεν είναι κληρονομικές παθήσεις αλλά έχει βρεθεί μια συσχέτιση σε ίδια μέλη μιας οικογένειας να πάσχουν από διαφορετικά αυτοάνοσα. Φαίνεται να υπάρχει μια γονιδιακή προδιάθεση που έχει έναρξη, έξαρση και ύφεση από διαφορετικούς παράγοντες.

Οι ψυχολογικοί παράγοντες που προκαλούν τα αυτοάνοσα

Τα αυτοάνοσα νοσήματα δεν μπορούμε να πούμε ότι οφείλονται αποκλειστικά στην ψυχολογία και κυρίως στο άγχος. Υπάρχουν όμως σημαντικές ενδείξεις για τον ρόλο του ψυχολογικού παράγοντα στα αυτοάνοσα. Σε αρκετούς ασθενείς, ένα ιδιαίτερα έντονο ψυχολογικό στρες προηγείται της εμφάνισής τους. Κάποιο έντονο γεγονός ζωής, μια εμπειρία που τους φόρτισε, ένα έντονο άγχος ή θλίψη συσχετίζεται με την περίοδο πριν την διάγνωση ενός αυτοάνοσου.
Η δεύτερη ένδειξη αφορά στο γεγονός ότι μετά την εμφάνιση ενός αυτοάνοσου ο ασθενής επηρεάζεται και με ψυχολογικά συμπτώματα όπως το άγχος και η θλίψη. Επίσης κατά τη διάρκεια της φαρμακευτικής θεραπείας η έξαρση ή η ύφεση των συμπτωμάτων έχουν να κάνουν πολύ με το ψυχολογικό στρες και τη διαχείριση συναισθημάτων όπως είναι ο θυμός, το άγχος και η θλίψη.

Τι επίδραση έχουν στην ψυχολογία τα αυτοάνοσα νοσήματα;

Τα αυτοάνοσα επιδρούν στην ψυχολογία όπως τα περισσότερα χρόνια ιατρικά νοσήματα. Δεν σημαίνει όμως ότι όλοι οι ασθενείς με ένα αυτοάνοσο θα αναπτύξουν ψυχολογικά συμπτώματα στην πορεία της νόσου.  Επίσης κάποια από τα παρακάτω συμπτώματα εμφανίζονται το ίδιο συχνά και σε ανθρώπους που δεν πάσχουν από κάποιο αυτοάνοσο ή άλλη χρόνια νόσο. Αυτό σημαίνει ότι παίζει σημαντικό ρόλο η προσωπικότητα, η προδιάθεση για ψυχολογικές διαταραχές, τα γεγονότα ζωής και όχι μόνο η έναρξη ενός αυτοάνοσου. Η ψυχολογία υγείας που ασχολείται με τη στήριξη ασθενών με χρόνια νοσήματα έχει συνοψίσει σε διάφορες έρευνες τις συχνότερες ψυχολογικές δυσκολίες που μπορεί να ακολουθήσουν ένα αυτοάνοσo.
  • Άγχος
  • Εξάρσεις θυμού
  • Φοβίες
  • Κατάθλιψη
  • Χρόνιο πόνο
  • Σεξουαλικές δυσκολίες
  • Διαταραχή στους οικογενειακούς ρόλους
  • Κοινωνική απόσυρση
  • Άρνηση για συμμόρφωση στη θεραπεία
  • Δυσκολία να συνεχίζει τη ζωή με τους ρυθμούς και τις συνήθειες που είχε υιοθετήσει
  • Μειώσει στην ικανότητά του στον εργασιακό χώρο
  • Χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση
  • Απώλεια της ευχαρίστησης που απορρέει από διαφορετικές καθημερινές δραστηριότητες

Πώς μπορεί να βοηθήσει ο ψυχολόγος υγείας;

Η ψυχο-εκπαιδευτική προσέγγιση, η συμβουλευτική για θέματα υγείας αλλά και η γνωσιακή-συμπεριφορική ψυχοθεραπεία είναι θεραπευτικοί τρόποι που συνδυάζονται με την ιατρική θεραπεία με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής και των ψυχολογικών επιδράσεων.

Σύμφωνα με το βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο, η αναγνώριση της σκέψης, του συναισθήματος και της συμπεριφοράς του ασθενή σε σχέση με την νόσο του είναι ο πιο αξιόπιστος και αποτελεσματικός τρόπος σε συνδυασμό με την ιατρική θεραπεία για ολιστική αντιμετώπιση του προβλήματος. Η ψυχολογία υγείας μπορεί να βοηθήσει τον ασθενή:
  • Στην αλλαγή του αρνητικού τρόπου σκέψης που προκαλεί μια χρόνια νόσος (πχ απαισιοδοξία για το μέλλον)
  • Στη διαχείριση έντονων συναισθημάτων όπως θλίψη, άγχος και θυμό
  • Στην ενθάρρυνση τοποθέτησης στόχων για το μέλλον, αποκατάσταση κίνησης και ρόλων στη ζωή τους
  • Στρατηγικές αντιμετώπισης για τις δυσκολίες της νόσου
  • Επικοινωνία και κατανόηση της πληροφορίας του ιατρού και των άλλων επαγγελματιών υγείας
  • Συμμόρφωση και υποστήριξη σε ιατρικές συστάσεις, στη φαρμακευτική αγωγή και στη θεραπεία
  • Να δεχθούν τη διάγνωσή τους και να προσαρμόσουν τη ζωή τους πάνω σε αυτήν
  • Να θεραπεύσει τυχόν ψυχολογικές διαταράξεις που συχνά εμφανίζονται μαζί με την νόσο π.χ. φοβίες, κατάθλιψη, κρίσεις πανικού κλπ.
  • Να επικοινωνούν με πιο αποδοτικό τρόπο την ψυχική οδύνη που αισθάνονται στα μέλη της οικογένειάς τους.
  • Να βοηθήσει την οικογένεια να αντιμετωπίσει τις ψυχολογικές επιπτώσεις που είχε η διάγνωση της ασθένειας του αγαπημένου τους.
  • Να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε πρόβλημα σχετίζεται με την ασθένεια τους.
  • Η κάθε ασθένεια έχει διαφορετική επίδραση στον κάθε άνθρωπο και στο περιβάλλον του, οπότε οι στόχοι του ψυχολόγου στο χώρο υγείας αναπλάθονται συνέχεια ανάλογα με τις ανάγκες του καθένα.

23 Νοε 2015

Μπορώ να σπάσω τα χάπια ή να ανοίξω τις κάψουλες;;

Ειναι ασφαλες να θρυμματισω τα χαπια η να ανοιξω τις καψουλες;

Μην μασάτε, θρυμματίζετε, σπάτε τα χάπια, ή ανοίγετε τις κάψουλες εκτός κι αν ο γιατρός που σας τα χορήγησε σας διαβεβαίωσε ότι είναι ασφαλές να το κάνετε. Τα φάρμακα σε χάπια ή κάψουλες έχουν σχεδιαστεί να αποδεσμεύουν σταδιακά (αργά) τη δραστική ουσία στον οργανισμό σας. Κάποια από τα χάπια έχουν ειδικό κάλυμμα που δεν λειτουργεί σωστά όταν τα μασήσουμε.
Σε γενικές γραμμές, όταν θρυμματίσετε ένα χάπι ή όταν ανοίξετε μια κάψουλα, ολόκληρη η δόση της δραστικής ουσίας απελευθερώνεται εντός 5-10 λεπτών. Μερικά χάπια ή κάψουλες έχουν σχεδιαστεί να απελευθερώνουν τη δραστική ουσία αμέσως μετά τη λήψη τους και συνεπώς ο θρυμματισμός ή το άνοιγμά τους δεν δημιουργεί σημαντικά προβλήματα.
Εντούτοις, αν το φάρμακο που λαμβάνετε έχει ειδικό κάλυμμα και είναι σχεδιασμένο να απελευθερώνει τη δραστική ουσία σταδιακά και αργά (βραδείας αποδέσμευσης), ο θρυμματισμός ή το άνοιγμά του θα οδηγήσει σε υπερδοσολογία (και μεγαλύτερη πιθανότητα ανεπιθύμητων ενεργειών), ενώ θα ακολουθήσει μια χρονική περίοδος που δεν θα είστε καλυμμένοι από την επίδραση του φαρμάκου. Άλλα πάλι φάρμακα έχουν σχεδιαστεί να αποδεσμεύουν τη δραστική τους ουσία στο έντερο και χρησιμοποιούν ειδικό κάλυμμα ώστε να αντέξουν στο όξινο περιβάλλον του στομάχου και να μην καταστραφούν. Αν τα θρυμματίσετε τότε πιθανόν η δραστική ουσία να μην είναι αποτελεσματική αφού θα έχει καταστραφεί μέσα στο στομάχι.
Συνεπώς, είναι σημαντικό να ρωτήσετε τον γιατρό σας αν τα φάρμακα που σας χορήγησε μπορείτε να τα θρυμματίσετε εφόσον πρόκειται για χάπι ή να τα ανοίξετε εφόσον πρόκειται για κάψουλα. Σε αντίθετη περίπτωση κινδυνεύετε είτε από την απελευθέρωση υψηλής δόσης της δραστικής ουσίας στον οργανισμό σας είτε από χαμηλή αποτελεσματικότητα του φαρμάκου λόγω καταστροφής του μέσα στο στομάχι.

Τι να κάνω αν δεν μπορώ να καταπιώ τα χάπια ή τις κάψουλες;

Ρωτήστε τον γιατρό σας αν υπάρχει διαθέσιμο το ίδιο ή κάποιο εναλλακτικό φάρμακο σε άλλη μορφή (σιρόπι, σκόνη που διαλύεται σε νερό, αυτοκόλλητο κλπ). Σε περίπτωση που δεν κυκλοφορεί σε άλλη μορφή, τότε ο γιατρός σας θα σας δώσει οδηγίες πώς να λάβετε το θρυμματισμένο χάπι ώστε να μην θέσετε σε κίνδυνο την υγεία σας.

Πώς θα αναγνωρίσω αν ένα φάρμακο δεν πρέπει να θρυμματισθεί σε καμία περίπτωση;

Σε γενικές γραμμές, τα φάρμακα που λαμβάνετε για την καρδιά, την υπέρταση, τα νευροψυχιατρικά και τα ναρκωτικά φάρμακα δεν πρέπει να θρυμματίζονται, διότι πρόκειται για βραδείας αποδέσμευσης φάρμακα με ειδικό κάλυμμα. Μπορείτε να αναγνωρίσετε ποια φάρμακα δεν πρέπει να θρυμματισθούν εάν φέρουν τα εξής χαρακτηριστικά αρχικά γράμματα δίπλα από το όνομά τους:
  • CD - controlled dose
  • SR - sustained release
  • CR - controlled release
  • TD - time delayed
  • ER - extended release
  • TR - time released
  • LA - long acting
  • XL - extended release
  • SA - sustained action
  • XR - extended release
Ακολουθεί αλφαβητική λίστα με τα κυριότερα φάρμακα (Προσοχή! δεν είναι η πλήρης λίστα, κυκλοφορούν χιλιάδες σκευάσματα, ρωτήστε τον γιατρό που σας χορήγησε το φάρμακο αν δεν το βλέπετε στη λίστα) που δεν επιτρέπεται να τα θρυμματίζετε, να τα μασάτε, ή να τα ανοίγετε (αν πρόκειται για κάψουλα):
  • ενεργός άνθρακας
  • παρακεταμόλη
  • albuterol
  • alendronate
  • alfuzosin
  • alprazolam
  • ambrisentan
  • amoxicillin
  • amphetamine
  • aspirin
  • atomoxetine
  • benzonatate
  • bisacodyl
  • bosentan
  • brompheniramine
  • budesonide
  • bupropion
  • carbamazepine
  • carvedilol
  • cefuroxime
  • chloral hydrate
  • cinacalcet
  • ciprofloxacin
  • clarithromycin
  • clonidine
  • colestipol
  • cyclobenzaprine
  • cyclophosphamide
  • dabigartan
  • dalfampridine
  • darifenacin
  • dasatinib
  • defarasirox
  • desvenafaxine
  • dexmethylphenidate
  • diclofenac
  • didanosine
  • diltiazem
  • dimethyl fumarate
  • divalproex
  • docusate
  • donepezil
  • doxazocin
  • doxycycline
  • doxylamine / pyridoxine
  • duloxetine
  • dutasteride
  • ergocalciferol
  • ergotamine
  • erythromycin
  • esomeprazole
  • etravirine
  • everolimus
  • felodipine
  • fenofibric
  • fentanyl
  • ferrous gluconate
  • ferrous sulfate
  • fesoterodine
  • finasteride
  • fluoxetine
  • fluvastatin
  • fluvoxamine
  • gabapentin
  • galantamine
  • ganciclovir
  • glipizide
  • guanfacine
  • hydrocodone
  • hydromorphone
  • hydroxyurea
  • hyoscyamine
  • ibandronate
  • ibuprofen
  • imatinib
  • indinavir
  • indomethacin
  • isosorbide
  • isotretinoin
  • isradipine
  • lamotrigine
  • lansoprazole
  • lenalidomide
  • levetiracetam
  • levo/carbidopa
  • lithium
  • lovastatin
  • memantine
  • mesalamine
  • metformin
  • methylphenidate
  • metoprolol
  • metronidazole
  • minocycline
  • mirabegron
  • morphine
  • mycophenolate
  • naproxen
  • nevirapine
  • nicardipine
  • nicotine
  • nicotinic acid
  • nifedipine
  • nilotinib
  • nisoldipine
  • nitroglycerin
  • omeprazole
  • orphenadrine
  • oxybutinin
  • oxycodone
  • paliperidone
  • pancrelipase
  • pantoprazole
  • paroxetine
  • pazopanib
  • pentoxifylline
  • piroxicam
  • posaconazole
  • potassium
  • potassium bicarbonate
  • pramipexole
  • praziquantel
  • prednisone
  • propafenone
  • propranolol
  • pyridostigmine
  • quetiapine
  • raloxifene
  • ranolazine
  • risedronate
  • ritonavir
  • rivaroxaban
  • ropinirole
  • ruxolitinib
  • salospir
  • sevelamer
  • sirolimus
  • sulfasalazine
  • tamsulosin
  • tapentadone
  • telithromycin
  • temozolomide
  • theophylline
  • tipranavir
  • tolterodine
  • topiramate
  • trazodone
  • valganciclovir
  • venlafaxine
  • verapamil
  • vismodegib
  • vorinostat
  • zileuton
  • zolpidem

9 Νοε 2015

ΑΠΟΝΕYΡΩΣΗ ΔΟΝΤΙΟY ΚΑΙ Η ΣΧEΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΚΑΡΚIΝΟ. Το 97% των καρκινοπαθών είχαν κάνει...

ΑΠΟΝΕΥΡΩΣΗ ΔΟΝΤΙΟΥ. Το 97% των καρκινοπαθών είχαν κάνει...
Έχετε μια χρόνια εκφυλιστική ασθένεια; Αν ναι, το πιο πιθανό είναι ότι σας έχουν πει «είναι όλα στο μυαλό σου»Ίσως αυτό να μην είναι και τόσο μακριά από την αλήθεια… γιατί η ρίζα του προβλήματος μπορεί να είναι στο στόμα σου.Υπάρχει μια κοινή οδοντιατρική διαδικασία, την οποία σχεδόν κάθε οδοντίατρος θα σας πει ότι είναι απολύτως ασφαλής, παρόλο το γεγονός ότι οι επιστήμονες προειδοποιούν για τους κινδύνους που ελλοχεύει για περισσότερο από 100 χρόνια.
Κάθε μέρα στις Η.Π.Α. μόνο λαμβάνουν χώρα 41.000 τέτοιες οδοντιατρικές διαδικασίες. Οι ασθενείς πιστεύουν ότι αυτές είναι απολύτως ασφαλείς και διορθώνουν μόνιμα το πρόβλημά τους.Ποια είναι λοιπόν αυτή η οδοντιατρική διαδικασία;
Η ΑΠΟΝΕΥΡΩΣΗ
Περισσότερες από 25 εκατομμύρια απονευρώσεις λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο μόνο στην Αμερική.
Τα απονευρωμένα δόντια είναι στην ουσία «νεκρά» δόντια τα οποία μπορεί να γίνουν κρυφά φυτώρια για εξαιρετικά τοξικά αναερόβια μικρόβια που μπορούν, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να φτάσουν στην κυκλοφορία του αίματος και να προκαλέσουν μια σειρά από σοβαρές ιατρικές βλάβες, οι οποίες εμφανίζονται δεκαετίες αργότερα.
Τα περισσότερα από αυτά τα τοξικά δόντια φαίνονται να είναι εντάξει για πολλά χρόνια, πράγμα που κάνει τον εντοπισμό του ρόλου τους στις συστημικές ασθένειες πολύ δύσκολο.Δυστυχώς, η συντριπτική πλειοψηφία των οδοντιάτρων έχουν πλήρη άγνοια για τους πιθανούς κινδύνους υγείας στους οποίους εκθέτουν τους ασθενείς τους, κίνδυνοι οι οποίοι μπορεί να εκδηλωθούν σε όλη την υπόλοιπη ζωή τους. Το American Dental Association ισχυρίζεται ότι οι απονευρώσεις έχουν αποδειχτεί ότι είναι ασφαλή, αλλά δεν έχουν εκδώσει ποτέ στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτή την άποψη.
Γουέστον Πράις: Ο σπουδαιότερος οδοντίατρος του κόσμου
Οι Οδοντίατροι θα έκαναν ένα πολύ μεγάλο καλό στην ανθρωπότητα εάν άρχιζαν να ασχολούνται με τη μέθοδο του Δρ. Πράις. Δυστυχώς το έργο του συνεχίζει να γίνεται αντικείμενο διωγμού και πολέμου από το ιατρικό και οδοντιατρικό κατεστημένο.
Ο Δρ Πράις, ήταν οδοντίατρος και ερευνητής ο οποίος ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο για σπουδές σχετικές με την οδοντοστοιχία, τα οστά και την διατροφή των ιθαγενών πολιτισμών που δεν είχαν την «χάρη» του μοντέρνου τρόπου διατροφής. Γύρω στο 1900, ο Πράις υπέφερε από διαρκείς μολύνσεις εκεί που είχε κάνει απονευρώσεις και άρχισε να υποψιάζεται ότι τα απονευρωμένα δόντια παρέμεναν μολυσμένα, παρ όλη τη θεραπεία. Τότε, μια μέρα, πρότεινε σε μια γυναίκα, η οποία είχε καθηλωθεί σε αναπηρικό καροτσάκι τα τελευταία έξι χρόνια, να κάνε εξαγωγή του δοντιού της, παρόλο που φαινόταν εξωτερικά ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα.
Εκείνη συμφώνησε, οπότε εξήγαγε το δόντι της και το τοποθέτησε κάτω από το δέρμα ενός κουνελιού. Το κουνέλι ανέπτυξε ακριβώς την ίδια παραμορφωτική αρθρίτιδα που είχε και η γυναίκα και πέθανε από τη μόλυνση 10 μέρες αργότερα. Η γυναίκα όμως, όντας ελεύθερη από το τοξικό δόντι, αμέσως ανέκτησε την υγεία της και μπορούσε να περπατάει χωρίς καν τη βοήθεια μπαστουνιού. Ο Πράις ανακάλυψε, ότι είναι μηχανικά αδύνατον να αποστειρωθεί ένα (μη γεμισμένο) απονευρωμένο δόντι.
Συνεχίζοντας, έδειξε ότι πολλές χρόνιες εκφυλιστικές ασθένειες προέρχονται από τα δόντια αυτά. Οι περισσότερες ήταν ασθένειες της καρδιάς και του κυκλοφοριακού συστήματος. Για την ακρίβεια, εντόπισε 16 στελέχη βακτηρίων υπεύθυνα για αυτήν την κατάσταση. Υπήρχαν ωστόσο και ισχυρές συσχετίσεις μεταξύ των απονευρώσεων και παθήσεων των αρθρώσεων, του εγκεφάλου και του νευρικού συστήματος. Ο Δρ. Πράις συνέχισε και έγραψε δύο βιβλία το 1922 όπου κατέγραφε τα αποτελέσματα των ερευνών του τα οποία αναφέρονταν στην σχέση μεταξύ της οδοντικής παθολογίας και των χρόνιων παθήσεων. Δυστυχώς το έργο του θάφτηκε σκόπιμα για 70 χρόνια, μέχρι που τελικά ένας ενδοδοντολόγος επονομαζόμενος Τζόρτζ Μέινινγκ (George Meining), αναγνώρισε τη σπουδαιότητα του έργου του Πράις και αποφάσισε να εκθέσει την αλήθεια.
Ο Δρ. Μέινινγκ προχωρά ένα βήμα παραπέρα
Ο Δρ. Μέινονγκ είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της American Association of Edondologists (με ειδίκευση στις απονευρώσεις)
Το 1990, αφοσιώθηκε για 18 ολόκληρους μήνες στο έργο του Δρ. Πράις. Τον Ιούνιο του 1993, ο Δρ Μέινινγκ έγραψε το βιβλίο Root Canal Cover Up (Αποκάλυψη για τις Απονευρώσεις), το οποίο αποτελεί και την πιο κατανοητή βιβλιογραφία αυτού που εξτάζουμε σήμερα.
ΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΙ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΩΝ ΔΟΝΤΙΩΝ ΣΑΣ;
Τα δόντια σας έχουν φτιαχτεί από τα σκληρότερα υλικά του σώματός σας. Στη μέση του κάθε δοντιού βρίσκεται ο πολφικός θάλαμος, μια μαλακή εσωτερική δομή που στεγάζει τα αιμοφόρα αγγεία και τα νεύρα. Γύρω από τον πολφικό θάλαμο είναι η οδοντίνη, η οποία αποτελείται από ζωντανά κύτταρα που εκκρίνουν μια σκληρή ανόργανη ουσία. Το εξωτερικό στρώμα των δοντιών σας, το οποίο είναι και το πιο σκληρό, είναι το σμάλτο, το οποίο περιβάλλει την οδοντίνη.
Οι ρίζες κάθε δοντιού κατεβαίνουν στη γνάθο σας και διατηρούνται στη θέση τους από τον περιοδοντικό σύνδεσμο.. Στην οδοντιατρική σχολή, οι οδοντίατροι διδάσκονται πως το κάθε δόντι έχει από ένα έως τέσσερα μεγάλα νεύρα. Ωστόσο υπάρχουν βοηθητικά νεύρα που ποτέ δεν έχουν αναφερθεί. Κυριολεκτικά έχουν μήκος χιλιομέτρων.Ακριβώς όπως το σώμα σας έχει αιμοφόρα αγγεία, τα οποία διασπώνται σε τριχοειδή αιμοφόρα αγγεία, έτσι και τα δόντια σας έχουν ένα σύμπλεγμα νεύρων, που αν τα απλώναμε θα έφταναν τα τρία μίλια. Ο Πράις εντόπισε 75 διαφορετικά νεύρα σε ένα μοναδικό κεντρικό σημείο (στο μπροστινό δόντι).
Οι μικροσκοπικοί οργανισμοί κινούνται ελεύθερα μέσα και έξω από αυτά τα σωληνάρια (νεύρα). Όταν ένας οδοντίατρος κάνει μια απονεύρωση, τότε τρυπάει το δόντι στο κέντρο και στη συνέχεια γεμίζει τον κοίλο θάλαμο με μια ουσία (gutta-percha) η οποία απομονώνει το δόντι από την παροχή αίματος, ώστε το υγρό να μην μπορεί να κυκλοφορεί στο δόντι. Τα συμπλέγματα των νεύρων όμως παραμένουν. Και τα βακτήρια, αφού αποκόπτονται από την παροχή τροφής, τελικά εισχωρούν εκεί που είναι απολύτως ασφαλή από οποιοδήποτε αντιβιοτικό , αλλά και από το ίδιο το ανοσοποιητικό σας σύστημα.
Αποτελεί αιτία πολλών ασθενειών Ο περιορισμός του οξυγόνου και της τροφής, κάνει αυτούς τους πρώην φιλικούς οργανισμούς να γίνονται δυνατότεροι, ισχυρότεροι και αναερόβιοι οι οποίοι παράγουν μια σειρά από ισχυρές τοξίνες. Αυτό που κάποτε ήταν συνηθισμένο, φιλικό στοματικό βακτήριο μεταλλάσσεται σε ένα πολύ τοξικό στοιχείο που κρύβεται στα νευρικά συμπλέγματα των νεκρών δοντιών, περιμένοντας μία και μοναδική ευκαιρία να εξαπλωθεί.
Κανένας τρόπος αποστείρωσης δεν είναι ικανός να φτάσει εκεί και σχεδόν κάθε απονευρωμένο δόντι έχει ολόκληρες αποικίες αυτών των βακτηρίων, ειδικά γύρω από τη βάση και τον περιοδοντικό σύνδεσμο..Πολλές φορές, η μόλυνση επεκτείνεται μέχρι τη γνάθο όπου δημιουργεί αλλοιώσεις (σπηλώματα) οι οποίες αποτελούν περιοχές με νεκρό ιστό.
Οι αλλοιώσεις αυτές των οστών , συχνά συνοδεύονται από θύλακες μολυσμένου ιστού και γάγγραινας. Πολλές φορές σχηματίζονται και μετά από μια εξαγωγή δοντιού, αλλά μπορεί επίσης να ακολουθήσουν το νεύρο της ρίζας. Σύμφωνα με το Weston Price Foundation, σε 5000 καταγεγραμμένους χειρουργικούς καθαρισμούς αυτών των αλλοιώσεων (σπηλωμάτων), μόνο δύο είχαν θεραπευτεί από μόνοι τους.
Και όλα αυτά εκδηλώνουν ελάχιστα ή καθόλου συμπτώματα. Οπότε, μπορεί να έχετε ένα μολυσμένο νεκρό δόντι και να μην το ξέρετε. Και μόνο η τοπική μόλυνση του σημείου, αποτελεί ένα σημαντικό πρόβλημα. Το πρόβλημα όμως δεν σταματά εκεί. Όσο το ανοσοποιητικό σας σύστημα παραμένει δυνατό, οποιοδήποτε βακτήριο απομακρύνεται από το μολυσμένο δόντι, καταστρέφεται. Αλλά όταν το ανοσοποιητικό σας σύστημα αποδυναμωθεί από ένα ατύχημα, μία ασθένεια ή κάποιο τραύμα, ενδέχεται να μην μπορεί να διατηρήσει τη μόλυνση υπό έλεγχο.
Αυτά τα βακτήρια μπορούν να μεταναστεύσουν στους γειτονικούς ιστούς και από κει να εισέλθουν στην κυκλοφορία του αίματος όπου μεταφέρονται σε νέες περιοχές και δημιουργούν αποικίες. Η νέα περιοχή μπορεί να είναι οποιοδήποτε όργανο ή ιστός στο σώμα. Ο Δρ Πράις, κατάφερε να μεταφέρει ασθένειες που εκκολάφθηκαν από ανθρώπους, σε κουνέλια, εμφυτεύοντάς τους κομμάτια από απονευρωμένα δόντια. Παρατήρησε ότι κομμάτια δοντιού από ανθρώπους που είχαν υποστεί καρδιακή προσβολή, οδήγησε και τα κουνέλια σε καρδιακή προσβολή εντός ολίγων εβδομάδων.Αυτό επαναλήφθηκε και είχε 100% επιτυχία. Άλλες παθήσεις είχαν 80% ποσοστό επιτυχίας στη μεταφορά τους με την παραπάνω μέθοδο. Σχεδόν κάθε εκφυλιστική ασθένεια έχει συνδεθεί με τις απονευρώσεις συμπεριλαμβανομένου
Καρδιακών προσβολώνΝεφρικές παθήσειςΡευματοειδή και παραμορφωτική αρθρίτιδαΝευρολογικές παθήσειςΑυτοάνοσες παθήσεις
Ενδέχεται να συσχετίζεται και με την εμφάνιση καρκίνου. Ο Δρ Ρόμπερτ Τζόουνς, είναι ερευνητής της σχέσης των απονευρώσεων με τον καρκίνο του στήθους και βρήκε μια πολύ στενή σχέση μεταξύ των νεύρων των ριζών και του καρκίνου του μαστού. Είπε ότι βρήκε αυτόν τον συσχετισμό κατά την διάρκεια της πενταετούς έρευνάς του σε 300 γυναίκες που υπέφεραν από καρκίνο του μαστού:
Το 93% των γυναικών με καρκίνο του μαστού είχε κάνει απονεύρωση
Το 7% είχαν κάποια άλλης μορφής στοματική παθογένεια.
Οι όγκοι στο σώμα συνέβαιναν στο σημείο του σώματος όπου είχε γίνει απονεύρωση ή υπήρχε κάποια στοματική παθογένεια.
Ο Δρ. Τζόουνς ισχυρίζεται ότι οι τοξίνες από τα βακτήρια σε ένα μολυσμένο δόντι ή στη γνάθο, είναι ικανά να προσβάλλουν τις πρωτεΐνες που αποτρέπουν τη δημιουργία όγκων στο σώμα μας. Ένας Γερμανός φυσικός ανέφερε τα ίδια ευρήματα. Ο Δρ. Γιόζεφ Ίσσελς είπα ότι κατά την 40ετή εμπειρία του με καρκινοπαθείς, το 97% αυτών είχαν κάνει απονεύρωση.
Εάν αυτοί οι φυσικοί, έχουν δίκιο, τότε ίσως, απλά η αφαίρεση του δοντιού να αρκούσε για να επανέλθει το ανοσοποιητικό σύστημα…
Καλά Βακτήρια γίνονται Κακά
Πως συνδέονται όμως αυτά τα μεταλλαγμένα βακτήρια με τις καρδιακές παθήσεις ή την αρθρίτιδα; Το ADA και AAE ισχυρίζονται ότι είναι μύθος το ότι τα βακτήρια που υπάρχουν μέσα και γύρω από το απονευρωμένο δόντι μπορούν να προκαλέσουν παθήσεις. Αλλά βασίζονται στην λανθασμένη υπόθεση ότι τα βακτήρια σε αυτά τα δόντια είναι ίδια με αυτά που ήταν πριν στο στόμα – και σίγουρα αυτό δεν συμβαίνει.
Σήμερα, τα βακτήρια μπορούν να ταυτοποιηθούν χρησιμοποιώντας αναλύσεις DNA, είτε είναι ζωντανά, είτε είναι νεκρά.
Συνεχίζοντας το έργο του Δρ Πράις το Toxic Element Research Foundation (TERF) χρησιμοποίησε την ανάλυση του DNA για να εξετάσει τα απονευρωμένα δόντια. Όλα ήταν μολυσμένα από βακτήρια σε ποσοστό 100%. Εξακρίβωσαν 42 διαφορετικά αναερόβια βακτήρια σε 43 δείγματα. Στις σπηλώσεις (αλλοιώσεις) βρέθηκαν 67 διαφορετικά βακτήρια μεταξύ 85 δειγμάτων, με το κάθε δείγμα να φιλοξενεί από 19 μέχρι 53 είδη βακτηρίων.
Τα βακτήρια που βρήκαν περιελάμβαναν και αυτούς τους τύπους:
CapnocytophagaochraceaviFusobacteriumnucleantum viiPorphyromonasgingivalis ix
Gemellamorbillorun viiiLeptotrichiabuccalis
Eίναι αυτά καλοήθη στοματικά βακτήρια; Όχι βέβαια. Τα τέσσερα από αυτά μπορούν να επηρεάσουν την καρδιά σας, τρία μπορούν να επηρεάσουν το νευρικό σας σύστημα, δύο τα νεφρά, δύο τον εγκέφαλο και ένα μπορεί να προσβάλλει τα γυναικολογικά όργανα. Οπότε σίγουρα δεν είναι… φιλικά!Περίπου 400% περισσότερα βακτήρια βρέθηκαν στο αίμα γύρω από τα απονευρωμένα δόντια από ότι στο ίδιο το δόντι. Στο οστό γύρω από το απονευρωμένο δόντι βρέθηκαν ακόμα περισσότερα βακτήρια, πράγμα το οποίο δεν εκπλήσσει αφού το οστό αποτελεί έναν μπουφέ από θρεπτικά συστατικά.
Από πότε, το να αφήνεις ένα νεκρό σώμα πάνω στο ζωντανό σας σώμα είναι καλή ιδέα;
Δεν υπάρχει καμία άλλη ιατρική διαδικασία η οποία ν επιτρέπει ένα νεκρό κομμάτι σώματος να παραμένει στο σώμα. Όταν ο σκωληκοειδής πεθάνει, τότε αφαιρείται. Εάν πάθετε κρυοπαγήματα ή γάγγραινα σε ένα δάχτυλο, τότε ακρωτηριάζεται. Εάν ένα έμβρυο πεθάνει καθώς είναι στη μήτρα, το ίδιο το σώμα μπαίνει στη διαδικασία της αποβολής.
Το ανοσοποιητικό σας σύστημα δεν θέλει νεκρά στοιχεία και έτσι, και μόνο η παρουσία αυτών των νεκρών ουσιών θα το οδηγήσει στο να εξαπολύσει επίθεση. Ένας ακόμη λόγος να αποφεύγετε την απονεύρωση…Η μόλυνση, καθώς και η αυτοάνοση διαδικασία απόρριψης, προκαλεί τη συγκέντρωση ακόμα περισσότερων βακτηρίων γύρω από τους νεκρούς ιστούς. Στην περίπτωση της απονεύρωσης, τα βακτήρια έχουν την ευκαιρία να εισχωρούν στο αίμα σας κάθε φορά που εσείς δαγκώνετε.
Γιατί οι οδοντίατροι επιμένουν να πιστεύουν ότι οι απονευρώσεις είναι ασφαλείς;
Το ADA απορρίπτει τις αποδείξεις του Δρ Πράις, ισχυριζόμενο ότι οι απονευρώσεις είναι ασφαλείς, ωστόσο δεν έχουν προσφέρει ποτέ κάποια στοιχεία ή κάποια έρευνα που να το αποδεικνύει. Το American Heart Association συνιστά μια δόση αντιβιοτικών πριν από πολλές οδοντιατρικές διαδικασίες σαν μέσο πρόληψης της λοιμώδους ενδοκαρδίτιδας (IE), εάν υπάρχουν καρδιακές παθήσεις που προδιαθέτουν αυτό το είδος λοίμωξης.
Έτσι, από τη μια πλευρά, το ADA αναγνωρίζει ότι τα στοματικά βακτήρια μπορούν να φτάσουν από το στόμα στην καρδιά και να δημιουργήσουν μια επικίνδυνη για τη ζωή μόλυνση.
Αλλά την ίδια στιγμή, η βιομηχανία αρνείται κατηγορηματικά οποιαδήποτε πιθανότητα αυτά τα βακτήρια – τοξικά στελέχη που είναι ΓΝΩΣΤΑ ότι είναι παθογόνοι για τον άνθρωπο – ότι μπορεί να κρύβονται στο απονευρωμένο δόντι και να απελευθερώνονται στο αίμα σας κάθε φορά που μασάτε με αποτέλεσμα την πρόκληση πολλαπλών προβλήμάτων.
Δεν είναι αυτό ένα πραγματικά μεγάλο άλμα; Θα μπορούσε να υπάρχει κάποιος άλλος λόγος που τόσοι οδοντίατροι, αρνούνται να παραδεχτούν ότι οι απονευρώσεις είναι επικίνδυνες; Φυσικά υπάρχει! Οι απονευρώσεις είναι η πιο επικερδής διαδικασία της οδοντιατρικής.
Τι χρειάζεται να γνωρίζεις για να αποφύγεις την απονεύρωση
Πάντα συστήνω να αποφεύγετε τις απονευρώσεις. Το να ρισκάρετε την υγεία σας, απλά για να σώσετε ένα δόντι δεν έχει νόημα. Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που το έχουν ήδη κάνει. Εάν έχετε κάνει θα έπρεπε να σκεφτείτε σοβαρά να αφαιρέσετε το δόντι, ακόμα κι αν φαίνεται να είναι εντάξει. Να θυμάστε, ότι μόλις το ανοσοποιητικό σας σύστημα αποδυναμωθεί, ο κίνδυνος να αναπτύξετε ένα σοβαρό ιατρικό πρόβλημα αυξάνεται – και οι επιθέσεις στο ανοσοποιητικό σας σύστημα είναι πολύ πιο συχνές στη σύγχρονη μοντέρνα ζωή.
Εάν αφαιρέσετε ένα δόντι, έχετε κάποιες επιλογές διαθέσιμες.
1) Μερική οδοντοστοιχία: Αυτή είναι μια αφαιρούμενη οδοντοστοιχία και είναι η πιο απλή και λιγότερο δαπανηρή λύση.
2) Γέφυρα: Η γέφυρα είναι πιο μόνιμη και μοιάζει με ένα πραγματικό δόντι, αλλά είναι λίγο πιο περίπλοκη και δαπανηρή.
3) Εμφύτευμα: Αυτό είναι ένα μόνιμο τεχνητό δόντι, συνήθως τιτανίου, και εμφυτεύεται στα ούλα και στο σαγόνι. Υπάρχουν ωστόσο κάποια προβλήματα με αυτά που οφείλονται σε αντιδράσεις του οργανισμού στα διάφορα μέταλλα που χρησιμοποιούνται.
Αλλά η απλή εξαγωγή του δοντιού και η εισαγωγή ενός τεχνητού εμφυτεύματος δεν αρκεί.
Οι οδοντίατροι διδάσκονται να αφαιρούν το δόντι αλλά να αφήνουν τον περιοδοντικό σύνδεσμο. Αλλά όπως ήδη ξέρετε τώρα, ο σύνδεσμος αυτός αποτελεί τροφή για τα επιβλαβή βακτήρια. Οι περισσότεροι ειδικοί που έχουν ασχοληθεί με το θέμα, προτείνουν την αφαίρεση του συνδέσμου όπως και επιπλέον ενός χιλιοστού από το οστό της γνάθου, ώστε να μειωθεί δραστικά ο κίνδυνος ανάπτυξης βακτηρίων από τους μολυσμένα με βακτήρια ιστούς που έχουν παραμείνει.
Μετάφραση άρθρου: Μωυσής
Στη συνέχεια το άρθρο προτείνει να βρούμε κάποιον βιολογικό οδοντίατρο για να ασχοληθεί με αυτό το ζήτημα. Ο όρος όμως "βιολογικός οδοντίατρος" είναι μάλλον άγνωστος ακόμα στη χώρα μας. Εναπόκειται στον καθένα λοιπόν να βρει έναν κατάλληλο οδοντίατρο για να κάνει ό,τι χρειάζεται...